( 1 ) 2 - آن حضرت فرمود : از پدرم دربارهء سيرهء رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله در ميان همنشينانش پرسيدم و آن حضرت فرمود : « رسول خدا پيوسته خوش‌رو بود و اخلاقى سهل داشت . نرمخو بود نه تندخو و نه سنگدل و نه پرخشم يا فحاش و يا عيب‌جو و ترش رو . از آنچه دوست نمىداشت ، تغافل مىنمود ، هيچ كس از او نوميد نمىگشت و كسى از او بىنصيب نمىشد . ( 2 ) سه چيز را از خود دور كرده بود : جدال نمودن و چيزى را بزرگ دانستن و آنچه را كه به وى ربطى نداشت . و سه چيز را در مورد مردم از خود دور ساخته بود : كسى را مذمت نمىكرد و از كسى عيب نمىجست و به دنبال زشتيهاى مردم نبود . در چيزى سخن نمىگفت مگر در آنچه به ثواب آن اميد بود و هرگاه سخن مىگفت ، همنشينانش سر به زير مىافكندند گويى كه پرندگان بر سر آنان بود و وقتى كه خاموش مىشد ، آنان سخن مىگفتند . ( 3 ) نزد وى سخن را به جدل نمىگفتند و هر كس نزد وى سخن مىگفت ، به وى گوش فرا مىدادند تا اينكه سخنش تمام شود ، آنگاه سخن اولشان را مىگفتند . از آنچه مىخنديدند ، مىخنديد و از آنچه تعجب مىكردند ، تعجب مىكرد ( 4 ) و براى شخص غريب ، صبر مىكرد با وجود درشتى در گفتار و در خواسته‌اش تا آنجا كه يارانش آنان را نزد وى فرا مىخواندند و مىفرمود : اگر صاحب حاجتى را يافتيد كه آن را درخواست كند ، او را نزد من بياوريد و ستايش را از هيچ كس نمىپذيرفت مگر از كسى كه در برابر كارى پاداش دهد . سخن كسى را قطع نمىكرد مگر اينكه آن شخص از حق دورى گزيند كه در اين صورت سخنش را با نهى كردن يا برخاستن ، قطع مىنمود . . . » « 1 » .

--> ( 1 ) الحسين عليه السّلام 1 / 86 .